صامتون

  شب بود. و سربازی که از جنگ با خویش باز می‌گشت. جنگ به صلح انجامیده بود. سرباز، صفر بود. ساده. اولین بارَش بود زندگی می‌کرد. رفت نشست روی نیمکت جدامانده‌ای از پارک خلوتی که آسمان داشت. نشست آنجا و در آسمان ابری به همه‌ی جنگ‌هایش با خودش نگاه کرد. و… بیشتر »