صامتون

  شب بود. و سربازی که از جنگ با خویش باز می‌گشت. جنگ به صلح انجامیده بود. سرباز، صفر بود. ساده. اولین بارَش بود زندگی می‌کرد. رفت نشست روی نیمکت جدامانده‌ای از پارک خلوتی که آسمان داشت. نشست آنجا و در آسمان ابری به همه‌ی جنگ‌هایش با خودش نگاه کرد. و… بیشتر »

    این که این روزها "ضاقت الارض و منعت السماء" شده ، دلخوش دارد به این ماه و با ذکر  " اله العاصین" روی لبهایش شب  و روزهای این ماه را یک به یک نفس می کشد... بیشتر »

ای برادر ! خداوند ٬ بی نهایت است و لا مکان و بی زمان ! اما به قدر فهم تو کوچک می شود و به قدر نیاز تو فرود می آید ٬ و به قدر آرزوی تو گسترده می شود و به قدر ایمان تو کارگشا می شود  و به قدر نخ پیرزنان دوزنده باریک می شود  و به قدر دل امیدواران گرم می… بیشتر »